Camembert ma charakterystyczny kształt krążków o średnicy ok. 11-15 cm, jest miękki i sprężysty. Posiada kremowe zabarwienie i konsystencję oraz porowatą powierzchnię. Smak camembert, przypominający nieco smak sera brie, jest łagodny i lekko słonawy, a z biegiem czasu wyostrza się. Starzenie się sera można poznać po kolorze, który przechodzi od żółci do brązu, a zapach przyjmuje charakterystyczną woń podobną do amoniaku.
Oryginalny camembert, podobnie jak najlepsze francuskie wina, posiada oznaczenie AOC (Appellation d'Origine Controlée), gwarantujące jego wysoką jakość i powstanie w tradycyjnym procesie produkcji, obejmującym użycie wyłącznie naturalnego mleka o temperaturze nie większej niż 37°C. Jest to produkt wysokokaloryczny, a dania z jego udziałem są dość sycące.

Camembert pojawia się często na desce serów, w otoczeniu winogron i w asyście wina – najlepiej czerwonego, Beaujolais Nouveau lub Bordeaux, lub białego Chardonnay, pasuje też do szampana. Idealnie pełni rolę przystawki, jako plastry posypane świeżymi ziołami (np. na krakersie) lub panierowany, smażony czy grillowany, z dodatkiem żurawiny lub konfitury z porzeczek. Może być dodatkiem do mięsa. Komponuje się z sosami na bazie śmietany, majonezu, musztardy i czosnku, sam może stanowić bazę sosu do mięsa o kremowej konsystencji. Pasuje do owoców – ananasa, melona, moreli, gruszek i śliwek. Można zapiec go z warzywami, zobacz przepis:  Zapiekanka z ziemniakami i serem camembert lub dodać jako składnik do sałatki. Chętnie przyrządza się go z grzankami i tostami, na których topi się pod wpływem temperatury. Alternatywą dla panierki może być camembert zawinięty w ciasto francuskie lub naleśniki.

Do spożycia nadaje się wyłącznie świeży, mający nie więcej niż tydzień ser. Przechowuje się go w lodówce, w temperaturze ok. 5-10°C. Najlepiej smakuje w temperaturze pokojowej, warto więc wyjąć go z lodówki trochę wcześniej przed przygotowaniem. Nie należy go zamrażać.